ଛୋଟ ପୁଟୁଳି
ପରିକଳ୍ପନା ଓ ସୃଜନ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା: ଅହିମାନିକ୍ୟ ଶତପଥୀ
ଚିତ୍ରନାଟ୍ୟ ଓ ପେନ୍‌ସିଲ୍ ଦୃଶ୍ୟଖସଡ଼ା — ପ୍ରଥମ ସଂସ୍କରଣ
2:34 · 16 ଦୃଶ୍ୟ


ବାପାଙ୍କ ବୋଇତ ଯାତ୍ରା ଆଗରୁ ମାଳତୀ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ପୁଟୁଳି ଲୁଚାଇ ଆଉ କିଛି ସମୟ ପାଇବାକୁ ଚାହେଁ। ସମସ୍ତେ ଖୋଜିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ତାକୁ ନିଜ ମନକଥା କହିବାକୁ ହୁଏ।

ପୁରୁଣା ଉପକୂଳ ଓଡ଼ିଶାର ଏକ କାଳ୍ପନିକ ନଦୀଘାଟ। ଗୋଟିଏ ବସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବସାୟୀ ପରିବାରର ଯାତ୍ରା ପ୍ରସ୍ତୁତି। ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସନ, ବନ୍ଦର ବା ନୌପଥ ଧାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇନାହିଁ।

ବୋଇତ ଓ ସାଧବଙ୍କ ସାମୁଦ୍ରିକ ପରମ୍ପରାର ପୃଷ୍ଠଭୂମିରେ ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପ ପାଇଁ ରଚିତ ନୂଆ ଗପ। ପୂର୍ବର ‘ମୋ ଛୋଟ ପୁଟୁଳି’ ଓ ‘ଆଉ ଟିକେ ବସ’ ଚରିତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନରୁ ଏହି ପୂର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବ ଗଢ଼ାଯାଇଛି।


ମୋର ବି ଗୋଟିଏ କାମ

01 · 00:00–00:08 · ଘାଟରେ ସକାଳ
ଚଉଡ଼ା ସ୍ଥିର ଦୃଶ୍ୟ।
ଘାଟରେ ବୋଇତ ବନ୍ଧା ଅଛି। ପାଲ ଗୁଡ଼ା। ହେମା ଚଟେଇରେ ରଖା କପଡ଼ା ଭାଙ୍ଗନ୍ତି। ରଘୁ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ପୁଟୁଳି ଉଠାନ୍ତି। ହରି ଘାଟରେ ଦଉଡ଼ି ସଜାଡ଼ନ୍ତି। ମାଳତୀ ହେମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସେ।

[କଥା ନାହିଁ।]

ଶବ୍ଦ: ପାଣିର ହାଲୁକା ଶବ୍ଦ, କପଡ଼ା ଘଷା ଓ ଦୂରର କାମକଥା।
ଅଭିନୟ: ଯାତ୍ରାର ପ୍ରସ୍ତୁତିକୁ ପ୍ରଥମେ ଦେଖିବା ପାଇଁ ସମୟ।

02 · 00:08–00:18 · ମୋତେ ବି କାମ ଦିଅ
ମାଆ–ଝିଅଙ୍କ ମଧ୍ୟମ ଦୃଶ୍ୟ।
ମାଳତୀ ଖାଲି ହାତ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଏ। ହେମା ତିନି ଖଣ୍ଡ ନମୁନା କପଡ଼ା ଥିବା ଛୋଟ ଖୋଲା କପଡ଼ାଟି ତା’ ହାତରେ ରଖନ୍ତି।

ମାଳତୀ: ମା’, ମୋତେ ବି ଗୋଟେ କାମ ଦିଅ।
ହେମା: ଏଇ ନମୁନା ପୁଟୁଳିଟା ବାପାଙ୍କୁ ଦେବୁ।

ଶବ୍ଦ: ପାଖର କାମର ଶବ୍ଦ ମୃଦୁ ରହେ।
ଅଭିନୟ: ହେମା ତା’ ହାତରେ କାମ ଦେଉଛନ୍ତି—କେବଳ ତାକୁ ବ୍ୟସ୍ତ ରଖିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ।

03 · 00:18–00:27 · ଛୋଟ ପୁଟୁଳିରେ କ’ଣ ଅଛି
ମାଳତୀର କାନ୍ଧ ଉପରୁ ହାତ ଓ ନମୁନାର ନିକଟ ଦୃଶ୍ୟ।
ମାଳତୀ ତିନି ଖଣ୍ଡ ନମୁନାକୁ ଚାହେଁ: ଗାଢ଼, ହାଲୁକା ଓ ସରୁ ଧାର ଥିବା ଗୋଟିଏ କପଡ଼ା। ହେମା ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ନମୁନା ଦେଖାନ୍ତି।

ମାଳତୀ: ଏତେ ଛୋଟ?
ହେମା: ଏଥିରୁ ତ ସେମାନେ କପଡ଼ା ବାଛିବେ।

ଶବ୍ଦ: କପଡ଼ାର ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ।
ଅଭିନୟ: ମାଳତୀ ପୁଣି ନମୁନାକୁ ଚାହେଁ; ଏଥର ଧ୍ୟାନ ଦେଇ।

04 · 00:27–00:34 · ନିଜେ ବାନ୍ଧିବ
ହାତର ନିକଟ ଦୃଶ୍ୟରୁ ମାଳତୀର ମୁହଁକୁ।
ମାଳତୀ ଖୋଲା କପଡ଼ାର ଦୁଇ ମୁଣ୍ଡ ମିଶାଇ ଗଣ୍ଠି ପକାଏ। ହେମା ହାତ ବଢ଼ାଇ ପୁଣି ଅଟକନ୍ତି, ତାକୁ ନିଜେ କରିବାକୁ ଦିଅନ୍ତି।

ମାଳତୀ: ମୁଁ ବାନ୍ଧିଦେବି।

ଶବ୍ଦ: ଗଣ୍ଠି ଟାଣିବାର କପଡ଼ା ଶବ୍ଦ।
ଅଭିନୟ: ତା’ ମୁହଁରେ ଛୋଟ ଗର୍ବର ହସ।


ଆଉ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ

05 · 00:34–00:42 · ଯିବାର ସମୟ
ମାଳତୀ ଆଗରେ; ପଛରେ ରଘୁ ଓ ବୋଇତ।
ହରି ବୋଇତରେ ଯିବାକୁ ତିଆରି। ରଘୁ କାମ ସାରି ମାଳତୀ ଆଡ଼କୁ ହାତ ବଢ଼ାନ୍ତି। ତା’ର ହସ ଧୀରେ ମିଳାଇଯାଏ।

ହରି: ରଘୁ, ମୁଁ ବୋଇତରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।
ରଘୁ: ମାଳତୀ, ପୁଟୁଳିଟା ଆଣ।

ଶବ୍ଦ: ପାଣି, ପାଦ ଓ ଦଉଡ଼ିର ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ।
ଅଭିନୟ: ଡାକ ଶୁଣି ତା’ ଆଙ୍ଗୁଠି ଗଣ୍ଠିକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରେ।

06 · 00:42–00:52 · ପିଠି ପଛରେ ପୁଟୁଳି
ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ମଧ୍ୟମ ଦୃଶ୍ୟ; ଦର୍ଶକ ପୁଟୁଳି ଦେଖିପାରିବେ, ରଘୁ ନୁହେଁ।
ମାଳତୀ ଦୁଇ ହାତ ପିଠି ପଛକୁ ନିଏ। ଛୋଟ ପୁଟୁଳି ତା’ ଦେହରେ ଲୁଚେ। ରଘୁ ଆଗରେ ଠିଆ।

ମାଳତୀ: ତୁମେ ଏବେ ଯିବ?
ରଘୁ: ହଁ, ମା’। ସବୁ ତ ହୋଇଗଲା।

ଶବ୍ଦ: କଥା ଆଗରେ ଛୋଟ ନିଶ୍ୱାସ।
ଅଭିନୟ: ସେ କିଛି ଉତ୍ତର ଦିଏନି।

07 · 00:52–01:02 · ଆଉ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ
ରଘୁଙ୍କ କାନ୍ଧ ଉପରୁ ମାଳତୀର ମୁହଁ।
ମାଳତୀ ତରବରରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ। ରଘୁ ବୋଇତର ଛାଉଣି ଆଡ଼କୁ ଚାହାନ୍ତି। ତା’ର ଦୁଇ ହାତ ପଛରେ ହିଁ ରହେ।

ମାଳତୀ: ବାପା, ରାତିରେ କେଉଁଠି ଶୋଇବ?
ରଘୁ: ବୋଇତ ଭିତରେ।
ମାଳତୀ: ଆଉ ବର୍ଷା ହେଲେ?

ଶବ୍ଦ: ନିକଟ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ; ପଛର କାମ ମୃଦୁ।
ଅଭିନୟ: ଶେଷ ପ୍ରଶ୍ନ ଟିକେ ଅଧିକ ଶୀଘ୍ର ଆସେ।

08 · 01:02–01:10 · ପୁଟୁଳିଟା କାହିଁ
ଦୁହିଁଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱ ଦୃଶ୍ୟ; ହେମା ପଛରୁ ବୁଲନ୍ତି।
ରଘୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ନିଜ ଖାଲି ହାତକୁ ଚାହାନ୍ତି। ମାଳତୀ ଆଖି ତଳକୁ କରେ। ହେମା ତାଙ୍କ କାମରୁ ମୁହଁ ବୁଲାନ୍ତି।

ରଘୁ: ଛାଉଣି ତଳେ ରହିବୁ। ପୁଟୁଳିଟା କାହିଁ?

ଶବ୍ଦ: ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ ବିରାମ।
ଅଭିନୟ: ପୁଟୁଳି ଲୁଚିଛି ବୋଲି ଦର୍ଶକ ଜାଣନ୍ତି; ବଡ଼ମାନେ ଏଯାଏଁ ଜାଣନ୍ତିନି।


ପୁଟୁଳିଟା ମୋ ପାଖରେ

09 · 01:10–01:20 · ଖୋଜା ଆରମ୍ଭ
ତିନିଜଣଙ୍କ ଚଉଡ଼ା ଦୃଶ୍ୟ; ମାଳତୀ ଗୋଟିଏ ପଟେ।
ହେମା ଭଙ୍ଗା କପଡ଼ାର ଧାର ଉଠାଇ ତଳକୁ ଚାହାନ୍ତି। ରଘୁ ପାଖର ଖାଲି ଝୁଡ଼ି ଦେଖନ୍ତି। ମାଳତୀ କିଛି କହିବାକୁ ମୁହଁ ଖୋଲି ପୁଣି ଚୁପ୍ ରହେ।

ହେମା: ଏଇ କପଡ଼ା ତଳେ ରଖିଛୁ କି?

ଶବ୍ଦ: କପଡ଼ା ଖୋଲିବାର ଶବ୍ଦ ଆଗକୁ ଆସେ।
ଅଭିନୟ: ମାଳତୀ ମିଛ ଉତ୍ତର ଦିଏନି; ତା’ର ଚୁପ୍ ରହିବା ହିଁ ଅସୁବିଧା ବଢ଼ାଏ।

10 · 01:20–01:28 · ମାଆ ପୁଣି କାମ କରୁଛନ୍ତି
ମାଳତୀର ପାର୍ଶ୍ୱ ମୁହଁ ଓ ପଛରେ ପୁଟୁଳି ଧରା ହାତ; ଦୂରେ ହେମାଙ୍କ ଖୋଲା କପଡ଼ା।
ହେମା ସଜା ହୋଇଥିବା କପଡ଼ା ପୁଣି ଖୋଲୁଥିବା ଦେଖି ମାଳତୀର ଆଙ୍ଗୁଠି ଗଣ୍ଠିରୁ ଢିଲା ହୁଏ। ସେ ମାଆଙ୍କ ହାତକୁ ଚାହେଁ, ପରେ ବାପାଙ୍କୁ।

[କଥା ନାହିଁ।]

ଶବ୍ଦ: କଥା ନାହିଁ। କପଡ଼ା ଓ ଶାନ୍ତ ପାଣି।
ଅଭିନୟ: କହିବାର ନିଷ୍ପତ୍ତି ମୁହଁ ଓ ହାତରେ ଦିଶୁ।

11 · 01:28–01:36 · ମୋ ପାଖରେ ଅଛି
ମାଳତୀର ସାମ୍ନାରୁ ମଧ୍ୟମ ନିକଟ ଦୃଶ୍ୟ।
କେହି ଦେଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ ମାଳତୀ ନିଜେ ପୁଟୁଳି ସାମ୍ନାକୁ ଆଣେ। ହେମାଙ୍କ ହାତ ଅଟକେ। ରଘୁ ତା’ ଆଡ଼କୁ ବୁଲନ୍ତି।

ମାଳତୀ: ମୋ ପାଖରେ ଅଛି।

ଶବ୍ଦ: କାମର ଶବ୍ଦ ଥମିଯାଏ।
ଅଭିନୟ: ସେ ଗଣ୍ଠିକୁ ଚାହିଁ ରହେ; କଥା ଶେଷ ହୋଇନି।

12 · 01:36–01:46 · ମନକଥା
ରଘୁଙ୍କ ପଟରୁ ମାଳତୀର ମୁହଁ ଓ ହାତର ନିକଟ ଦୃଶ୍ୟ।
ମାଳତୀ ମୁହଁ ଉଠାଏ। ଆଖି ଟିକେ ଓଦା, କିନ୍ତୁ କାନ୍ଦି ଭାଙ୍ଗିପଡ଼େନି। ରଘୁ ତା’ କଥା ସାରିବାକୁ ଦିଅନ୍ତି।

ମାଳତୀ: ମୁଁ ଚାହୁଁଥିଲି ତୁମେ ଆଉ ଟିକେ ରୁହ।

ଶବ୍ଦ: ନରମ ସ୍ୱର, ସ୍ପଷ୍ଟ କଥା; ସଙ୍ଗୀତ ବଢ଼ିବନି।
ଅଭିନୟ: ରଘୁଙ୍କ ଉତ୍ତର ପୂର୍ବରୁ ଦୁଇ ସେକେଣ୍ଡ ବିରାମ।


ବିଦାୟ ଆଗରୁ

13 · 01:46–01:55 · କାମ ଟିକେ ଅପେକ୍ଷା କରୁ
ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟମ ଚଉଡ଼ା ଦୃଶ୍ୟ; ଘାଟର ଭିତର ପଟର ବେଞ୍ଚ।
ରଘୁ ପୁଟୁଳି ନେଇ ବେଞ୍ଚ ପାଖରେ ରଖନ୍ତି। ସେ ବସି ନିଜ ପାଖେ ଜାଗା କରନ୍ତି। ମାଳତୀ ପାଖରେ ବସେ।

ରଘୁ: ଆସ୍। ଟିକେ ବସିବା।

ଶବ୍ଦ: ପୁଟୁଳି ରଖିବା, ବେଞ୍ଚର ହାଲୁକା ଶବ୍ଦ।
ଅଭିନୟ: ସେ ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତିନି; ତା’ ପାଖେ ରହନ୍ତି।

14 · 01:55–02:09 · ତୋ ଗପ, ମୋ ଗପ
ବେଞ୍ଚ ସମାନ ଉଚ୍ଚତାରୁ ଶାନ୍ତ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦୃଶ୍ୟ।
ଦୁହେଁ ନଦୀକୁ ଚାହିଁ ଚୁପ୍‌ରେ ବସନ୍ତି। ମାଳତୀ ଧୀରେ ବାପାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ବୁଲେ। ସେ ଝିଅକୁ ଚାହିଁ ମୁଣ୍ଡ ହଲାନ୍ତି। ପୁଟୁଳି ବେଞ୍ଚ ପାଖେ ରହେ।

ମାଳତୀ: ଫେରିଲେ ମୋତେ ଗପ କହିବ?
ରଘୁ: ତୁ ବି ତୋ ଗପ ଶୁଣାଇବୁ।

ଶବ୍ଦ: ପ୍ରଥମ ଚାରି ସେକେଣ୍ଡ କେବଳ ପାଣି; ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ଛୋଟ ବିରାମ।
ଅଭିନୟ: ମାଳତୀର ଛୋଟ ହସ ଆସେ। ବିଦାୟର ଦୁଃଖ ପୂରା ହଟିଯାଏନି।

15 · 02:09–02:21 · ଏଥର ନିଅ
ମାଳତୀ ଉଠି ପୁଟୁଳି ନେବାରୁ ହସ୍ତାନ୍ତର ଯାଏଁ ଏକ ଦୃଶ୍ୟ।
ମାଳତୀ ନିଜେ ଉଠେ, ପୁଟୁଳି ନିଏ ଓ ରଘୁଙ୍କୁ ଦିଏ। ଦୁହେଁ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଘାଟ ଉପରେ। ରଘୁ ଗଣ୍ଠିକୁ ଚାହିଁ ଟିକେ ହସନ୍ତି। ମାଳତୀ ହାତ ଛାଡ଼େ।

ମାଳତୀ: ଏଥର ନିଅ।
ରଘୁ: ଗଣ୍ଠିଟା ବେଶ୍ ଭଲ ବାନ୍ଧିଛୁ।

ଶବ୍ଦ: ପାଦ ଓ କପଡ଼ା; କଥା ପରେ ହାତ ଛାଡ଼ିବାର ବିରାମ।
ଅଭିନୟ: ଏହା ମାଳତୀର ନିଜ ନିଷ୍ପତ୍ତି। ରଘୁ ତା’ ହାତରୁ ଟାଣନ୍ତିନି।

16 · 02:21–02:34 · ଘାଟରେ ଦୁଇଜଣ
ପଛରୁ ଚଉଡ଼ା ଦୃଶ୍ୟ; ମାଳତୀ ଓ ହେମା ଆଗରେ, ବୋଇତ ଦୂରେ।
କିଛି ସମୟ ପରେ। ରଘୁ ଓ ହରି ବୋଇତରେ। ବୋଇତ ଧୀରେ ଘାଟ ଛାଡ଼େ। ମାଳତୀ ହେମାଙ୍କ ପାଖେ ଠିଆ ହୋଇ ହାତ ହଲାଏ। ପରେ ମାଆଙ୍କ ହାତ ଧରେ। ଦୁହେଁ ନଦୀକୁ ଚାହିଁ ରହନ୍ତି।

[କଥା ନାହିଁ।]

ଶବ୍ଦ: ବଇଠାରେ ପାଣି କଟିବାର ଶବ୍ଦ। ଶେଷରେ କଥା ବା ଉପଦେଶ ନାହିଁ।
ଅଭିନୟ: ହାତ ଧରିବା ପରେ ଚାରି ସେକେଣ୍ଡ ଦୃଶ୍ୟ ରହେ; ଧୀରେ ଶେଷ।