ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଠ୍ୟ · ପ୍ରଥମ ଖସଡ଼ା
ଶେଷ କଥା କହିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଜଣେ ହାଟୁଆର ଗପ ଶୁଣି ଅବୋଲକରା ଚୁପ୍ ରହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ। କିନ୍ତୁ ତା’ର ଆଉ ଗୋଟିଏ କଥା ଅଛି।
ଲକ୍ଷ୍ୟ ସମୟ: 56 ସେକେଣ୍ଡ। କଣ୍ଠ ରେକର୍ଡ ଓ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ବାକି।
ଅବୋଲକରା · ଚରିତ୍ର ପରିଚୟ · ପୋଷାକର ଅଧ୍ୟୟନ
ଓଡ଼ିଆ ଲୋକକଥାର ଗାଁବାଟ ଓ ବାଟୋଇଙ୍କ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ। ଅବୋଲକରା ଓ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀ ମାଲିକଙ୍କ ଚରିତ୍ର ପାରମ୍ପରିକ; ଏହି ପର୍ବର ଘଟଣା ଓ ସଂଳାପ ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପର ନୂଆ ରଚନା। କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଲେଖକଙ୍କ ଗପର ଅନୁବାଦ ନୁହେଁ। ସାଆନ୍ତ ଏଠାରେ ସମ୍ବୋଧନ, ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ନାମ ନୁହେଁ। ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶତାବ୍ଦୀ, ଗାଁ, ଜାତି ବା ଅବୋଲକରାର ବୟସ ଧାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇନାହିଁ।
ଶେଷ ଉତ୍ତର ଦାବି → ଗପର ହସ ଧରିବା → ନିଜକୁ ଥାମିବା → ଶେଷରେ ଛୋଟ ପ୍ରଶ୍ନ।
ପୂର୍ବ ଚରିତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ ସହ ମେଳ: ଅବୋଲକରାର ସରୁ ଦେହ, ଅସଜଡ଼ା କେଶ, ସାଧା ହଳଦିଆ ଛୋଟ ହାତର ଜାମା, ଆଣ୍ଠୁ ପାଖେ ଖୋସା କ୍ରିମ୍ ଧୋତି, ଡାହାଣ କାନ୍ଧରେ ନୀଳ କପଡ଼ା ଓ ଚପଲ। ସାଆନ୍ତଙ୍କ ପାଚିଆ ପତଳା କେଶ, ଛୋଟ ନିଶ, କ୍ରିମ୍ ଜାମା, ଲମ୍ବା ଧୋତି ଓ ବାମ କାନ୍ଧରେ ସରୁ ଧାରର ଚାଦର। ବସିବାବେଳେ ଧୋତିର କୁଞ୍ଚ ବଦଳିବ; କାନ୍ଧର ପଟ ବଦଳିବନି। ଗୋଟିଏ ପୁଟୁଳି, ଗୋଟିଏ ଆସନ ଓ ଗୋଟିଏ ବାଉଁଶ ବେଣ୍ଟର ଛତା। ପୋଷାକ ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପର ବ୍ୟାଖ୍ୟା; ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାଳର ପ୍ରମାଣିତ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ ନୁହେଁ।
ହାଟର ଘଟଣା କେବଳ ସାଆନ୍ତଙ୍କ କଥାରେ। ଅବୋଲକରାକୁ ଅପମାନ କରି ଚୁପ୍ କରାଯାଏନି। ଶେଷ ବିରାମରେ ଦୁହେଁ ହସନ୍ତି।
ସାଆନ୍ତ ଉଠିବାକୁ ହାତ ମାଟିରେ ରଖନ୍ତି। ଅବୋଲକରା ଗୋଟିଏ ଆଙ୍ଗୁଠି ଉଠାଏ।
ଚପଲ ମାଟିରେ ଘଷା।
ଅବୋଲକରା
ଆଉ ଗୋଟିଏ କଥା, ସାଆନ୍ତେ।
ସାଆନ୍ତ
ତୋତେ ଏବେ ହାଟର ସେ ଲୋକଟିର ଗପ କହିବି।
ସାଆନ୍ତ ପୁଣି ବସନ୍ତି। ଗପର ଲୋକ ପରି ଟିକେ ଛାତି ଫୁଲାନ୍ତି।
ତାଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ହାଲୁକା ଅଭିନୟ।
ସାଆନ୍ତ
ସବୁ ତର୍କରେ ଶେଷ କଥାଟା ସେ କହିବ। ଦିନେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଯାଏଁ କହିଲା। ତା’ କଥାକୁ କେହି କାଟିଲେନି।
ଅବୋଲକରା ଭ୍ରୂ ଉଠାଏ। ସାଆନ୍ତ ଗୋଟିଏ ବିରାମ ପରେ ଗପ ସାରନ୍ତି।
ପତ୍ର ଖସିବାର ହାଲୁକା ଶବ୍ଦ।
ଅବୋଲକରା
ସମସ୍ତେ ମାନିଗଲେ?
ସାଆନ୍ତ
ସମସ୍ତେ ଘରକୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ।
ଅବୋଲକରା ଆଙ୍ଗୁଠି ତଳକୁ କରେ। ଦୁହେଁ ଉଠିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଟିକେ ପରେ ସେ ପୁଣି ଚାହେଁ।
ନିରବତା ପରେ ଦୁହିଁଙ୍କ ହସ।
ଅବୋଲକରା
ମୋ କଥାଟା ଚାଲିଲାବେଳେ କହିବି?
ସାଆନ୍ତ
ତାହେଲେ ଚାଲ୍!
ସ୍ୱାଧୀନ ଦକ୍ଷ ଓଡ଼ିଆ ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ଯାଞ୍ଚ ବାକି। ଏହା ଡିଜିଟାଲ୍ ପାଠ୍ୟ ଓ ଚିତ୍ରର ପ୍ରଥମ ସଂସ୍କରଣ।
ଦୁଇ ଭାଷାର ପାଠ୍ୟ ଡାଉନଲୋଡ୍