ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଠ୍ୟ · ପ୍ରଥମ ଖସଡ଼ା
ପୁଟୁଳିର ଗଣ୍ଠି ଖୋଲୁଖୋଲୁ ଅବୋଲକରା ପଚାରେ, ଗଣ୍ଠି ସତରେ କଥା ମନେପକାଏ କି? ସାଆନ୍ତଙ୍କ ଗପରେ ଗଣ୍ଠିଠାରୁ ଆଉ ଜଣେ ଅଧିକ କାମରେ ଆସେ।
ଲକ୍ଷ୍ୟ ସମୟ: 58 ସେକେଣ୍ଡ। କଣ୍ଠ ରେକର୍ଡ ଓ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ବାକି।
ଅବୋଲକରା · ଚରିତ୍ର ପରିଚୟ · ପୋଷାକର ଅଧ୍ୟୟନ
ଓଡ଼ିଆ ଲୋକକଥାର ଗାଁବାଟ ଓ ବାଟୋଇଙ୍କ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ। ଅବୋଲକରା ଓ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀ ମାଲିକଙ୍କ ଚରିତ୍ର ପାରମ୍ପରିକ; ଏହି ପର୍ବର ଘଟଣା ଓ ସଂଳାପ ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପର ନୂଆ ରଚନା। କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଲେଖକଙ୍କ ଗପର ଅନୁବାଦ ନୁହେଁ। ସାଆନ୍ତ ଏଠାରେ ସମ୍ବୋଧନ, ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ନାମ ନୁହେଁ। ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶତାବ୍ଦୀ, ଗାଁ, ଜାତି ବା ଅବୋଲକରାର ବୟସ ଧାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇନାହିଁ।
କୌତୂହଳ → ଗପର ଭୁଲ୍ ଅନୁମାନ → ଝିଅର ଭୂମିକା ଧରିବା → ନିଜର ନୂଆ ପ୍ରଶ୍ନ।
ପୂର୍ବ ଚରିତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ ସହ ମେଳ: ଅବୋଲକରାର ସରୁ ଦେହ, ଅସଜଡ଼ା କେଶ, ସାଧା ହଳଦିଆ ଛୋଟ ହାତର ଜାମା, ଆଣ୍ଠୁ ପାଖେ ଖୋସା କ୍ରିମ୍ ଧୋତି, ଡାହାଣ କାନ୍ଧରେ ନୀଳ କପଡ଼ା ଓ ଚପଲ। ସାଆନ୍ତଙ୍କ ପାଚିଆ ପତଳା କେଶ, ଛୋଟ ନିଶ, କ୍ରିମ୍ ଜାମା, ଲମ୍ବା ଧୋତି ଓ ବାମ କାନ୍ଧରେ ସରୁ ଧାରର ଚାଦର। ବସିବାବେଳେ ଧୋତିର କୁଞ୍ଚ ବଦଳିବ; କାନ୍ଧର ପଟ ବଦଳିବନି। ଗୋଟିଏ ପୁଟୁଳି, ଗୋଟିଏ ଆସନ ଓ ଗୋଟିଏ ବାଉଁଶ ବେଣ୍ଟର ଛତା। ପୋଷାକ ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପର ବ୍ୟାଖ୍ୟା; ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାଳର ପ୍ରମାଣିତ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ ନୁହେଁ।
ଗପ ଭିତରର ହାଟ, ଲୋକ ଓ ଝିଅ କେବଳ କଥାରେ ଆସନ୍ତି। ଦୃଶ୍ୟ ଦୁଇ ପଥିକଙ୍କ ପାଖେ ରହେ। ପୁଟୁଳିର ଗଣ୍ଠି ଖୋଲିଗଲା ପରେ ପୁଣି ବନ୍ଧା ଦେଖାଯିବନି।
ଛାଇରେ ବସି ଅବୋଲକରା ପୁଟୁଳିର ଗଣ୍ଠି ଖୋଲେ। ସାଆନ୍ତ ତାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
କପଡ଼ା ଘଷା ଓ ପତ୍ରର ଶବ୍ଦ।
ଅବୋଲକରା
ସାଆନ୍ତେ, ଗଣ୍ଠି ଦେଖି ସତରେ କଥା ମନେପଡ଼େ?
ସାଆନ୍ତ ଗପ ଧରନ୍ତି। ଅବୋଲକରା ଖୋଲା କପଡ଼ା ଉପରେ ହାତ ରଖି ଶୁଣେ।
କଥା ଛଡ଼ା ଶାନ୍ତି।
ସାଆନ୍ତ
ଜଣେ ଲୋକ ଲୁଣ ଆଣିବାକୁ ଗାମୁଛାରେ ଗଣ୍ଠି ପକାଇଲା। ହାଟରେ ଗଣ୍ଠି ଦେଖିଲା, ହେଲେ କାହିଁକି ପକାଇଥିଲା ଭୁଲିଗଲା।
ଅବୋଲକରା ଆଗକୁ ଝୁଙ୍କେ। ସାଆନ୍ତ ହାଲୁକା ମୁଣ୍ଡ ହଲାନ୍ତି।
ଛୋଟ ବିରାମ।
ଅବୋଲକରା
ତାହେଲେ ଖାଲି ହାତରେ ଫେରିଲା?
ସାଆନ୍ତ
ନା। ଝିଅ ସାଙ୍ଗରେ ଥିଲା। ସେ କହିଲା, “ବାପା, ଲୁଣ!”
ଅବୋଲକରା ଗଣ୍ଠି ଖୋଲା ଦୁଇ ମୁଣ୍ଡକୁ ଚାହିଁ ହସେ। ସାଆନ୍ତ ମଧ୍ୟ ହସନ୍ତି।
ଦୁହିଁଙ୍କ ନରମ ହସ।
ଅବୋଲକରା
ତେବେ ଝିଅକୁ କହିରଖିଲେ ହେଉନଥିଲା?
ସାଆନ୍ତ
ସେଦିନ ସେ ବି ସେଇଆ ଭାବିଥିବ!
ସ୍ୱାଧୀନ ଦକ୍ଷ ଓଡ଼ିଆ ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ଯାଞ୍ଚ ବାକି। ଏହା ଡିଜିଟାଲ୍ ପାଠ୍ୟ ଓ ଚିତ୍ରର ପ୍ରଥମ ସଂସ୍କରଣ।
ଦୁଇ ଭାଷାର ପାଠ୍ୟ ଡାଉନଲୋଡ୍