ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟ
ଗଛ ଥିବା ଏକ ସାଧାରଣ ଓଡ଼ିଆ ଅଗଣାର କଳ୍ପିତ ଗପ ସମୟ। କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଜିଲ୍ଲା ବା ଐତିହାସିକ ଘଟଣା ନୁହେଁ। ପିଲାଙ୍କ କଣ୍ଠ ଡାଳ ତଳୁ ଆସେ; ସେମାନେ ଚିତ୍ର ବାହାରେ। କୋଇଲି ଏହି ସଂଗ୍ରହର ସାହିତ୍ୟିକ କଥକ। ନୀଳୁ–ଚଇତିର ସାଧାରଣ ପକ୍ଷୀ ସାଥୀଠାରୁ ତା’ର ଭୂମିକା ଅଲଗା।
ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଠ୍ୟ · ପ୍ରଥମ ଖସଡ଼ା
ଉତ୍ସାହରେ କୋଇଲି ଗପର ଶେଷ ଆଗରୁ କହିଦିଏ। ପିଲାର ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ସେ ଆରମ୍ଭକୁ ଫେରେ।
ଲକ୍ଷ୍ୟ ସମୟ: 45 ସେକେଣ୍ଡ। କଣ୍ଠ ରେକର୍ଡ ଓ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ବାକି।
କୋଇଲି · ଚରିତ୍ର ପରିଚୟ · ରୂପ ଓ ଚଳନର ସୂତ୍ର
ଗଛ ଥିବା ଏକ ସାଧାରଣ ଓଡ଼ିଆ ଅଗଣାର କଳ୍ପିତ ଗପ ସମୟ। କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଜିଲ୍ଲା ବା ଐତିହାସିକ ଘଟଣା ନୁହେଁ। ପିଲାଙ୍କ କଣ୍ଠ ଡାଳ ତଳୁ ଆସେ; ସେମାନେ ଚିତ୍ର ବାହାରେ। କୋଇଲି ଏହି ସଂଗ୍ରହର ସାହିତ୍ୟିକ କଥକ। ନୀଳୁ–ଚଇତିର ସାଧାରଣ ପକ୍ଷୀ ସାଥୀଠାରୁ ତା’ର ଭୂମିକା ଅଲଗା।
ଉତ୍ସାହରେ ଶେଷ କହିଦେବା → ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ଭୁଲ୍ ଧରିବା → ନିଜ ସହ ହସିବା → ପିଲାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାର ସମୟ ଦେବା।
ପୂର୍ବ ପୁରୁଷ ଏସୀୟ କୋଇଲି ଅଧ୍ୟୟନ ସହ ମେଳ: ନୀଳଚେ କଳା ପର, ଲମ୍ବା ଲାଞ୍ଜ, ହାଲୁକା ଧୂସର–ସବୁଜ ଥଣ୍ଟ ଓ ସଂଯତ ଲାଲଚେ ଆଖି। ପୋଷାକ, ଅଳଙ୍କାର ବା ମଣିଷର ହାତ ନାହିଁ। ମୁଣ୍ଡ ଢଳାଇବା, ଥଣ୍ଟ ଖୋଲିବା, ଦେହ ଆଗକୁ ଝୁଙ୍କାଇବା ଓ ଦୁଇ ପାଦରେ ଡାଳ ଧରିବାରେ ଅଭିନୟ। ପକ୍ଷୀଟି ଓଡ଼ିଶାରେ ସୀମିତ ନୁହେଁ; ଏହି ଚରିତ୍ରର ସମ୍ପର୍କ ଓଡ଼ିଆ କଥା ଓ ସାହିତ୍ୟ ସ୍ମୃତିରୁ ଆସେ।
ଗୋଟିଏ ପକ୍ଷୀ, ଗୋଟିଏ ଡାଳ, ଏକ ସକାଳର ଆଲୋକ। ବ୍ୟାଗ୍ଟା କେବଳ କୁହାଯାଉଥିବା ଗପରେ; ଡାଳରେ ଟଙ୍ଗା ଦେଖାଯିବନି। ପିଲାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଚିତ୍ର ବାହାରୁ। ଗପର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟାଗ୍ ଘଟଣା ଏହି ପର୍ବରେ ଖୋଲାଯାଏନି।
ସକାଳ। ଡାଳରେ କୋଇଲି ଆଗକୁ ଢଳେ। ତଳେ ବସିଥିବା ପିଲାମାନେ ଚିତ୍ରର ବାହାରେ।
ପତ୍ରର ହାଲୁକା ଶବ୍ଦ; ଏକ ଛୋଟ କୁହୁ ଡାକ।
କୋଇଲି
ଶେଷରେ ବ୍ୟାଗ୍ଟା ଗଛରେ ମିଳିଲା!
କୋଇଲି ଉତ୍ତର ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରେ। ତଳୁ ଜଣେ ପିଲା ପଚାରେ।
ଏକ ଛୋଟ ନିରବ ବିରାମ।
ପିଲା
କାହା ବ୍ୟାଗ୍?
କୋଇଲି
ଓହୋ! ଆରମ୍ଭଟା ତ କହିନି!
କୋଇଲି ମୁଣ୍ଡ ଢଳାଇ ଭାବେ। ପିଲାଟି ହସେ; କୋଇଲି ତା’ ସହ ହସେ।
ଛୋଟ ହସ; ପତ୍ର ଶବ୍ଦ ଚାଲିଥାଏ।
ପିଲା
ଏଥର ଆଗରୁ କହ।
କୋଇଲି
ହଁ। ପ୍ରଥମେ ଗୋଟେ ବ୍ୟାଗ୍ ଥିଲା…
କୋଇଲି ପୁଣି ଅଟକେ। ତଳକୁ ଚାହେଁ। ଶୁଣିବାରେ ଗପ ଶେଷ।
ହାଲୁକା ହସ, ତା’ପରେ ନିରବତା।
ପିଲା
ଆଉ ବ୍ୟାଗ୍ଟା କାହାର ଥିଲା?
କୋଇଲି
ଆଚ୍ଛା, ତୁମେ ପଚାର। ମୁଁ କହୁଛି।
ସ୍ୱାଧୀନ ଦକ୍ଷ ଓଡ଼ିଆ ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ଯାଞ୍ଚ ବାକି। ଏହା ଡିଜିଟାଲ୍ ପାଠ୍ୟ ଓ ଚିତ୍ରର ପ୍ରଥମ ସଂସ୍କରଣ।
ଦୁଇ ଭାଷାର ପାଠ୍ୟ ଡାଉନଲୋଡ୍