ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଠ୍ୟ · ପ୍ରଥମ ଖସଡ଼ା

ଆଉ ଟିକେ ବସ

ରଘୁ ଯାତ୍ରାର ପୁଟୁଳି ଧରିଥିବାବେଳେ ମାଳତୀ ତାଙ୍କୁ ଡାକେ। ତା’ର କିଛି ଜିନିଷ ଦରକାର ନାହିଁ; ବାପାଙ୍କ ସହ ଆଉ ଟିକେ ବସିବାକୁ ଚାହେଁ।

୫୬ ସେକେଣ୍ଡର ସଂଶୋଧିତ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଖସଡ଼ା। କାନ୍ଧ, ବ୍ଲାଉଜ୍‌ର ହାତ ଓ ପାଦ ଚଳନ ସୁଧାରାଯାଇଛି। କଣ୍ଠ ରେକର୍ଡ ହୋଇନାହିଁ; ସଂଳାପ ଉପଶୀର୍ଷକରେ ଅଛି।

ମାଳତୀ · ଚରିତ୍ର ପରିଚୟ · ପୋଷାକର ଅଧ୍ୟୟନ

ସମୟଧରା ଦୃଶ୍ୟନମୁନା ଦେଖନ୍ତୁ →

ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟ

ପୁରୁଣା ଉପକୂଳ ଓଡ଼ିଶାର ଏକ କାଳ୍ପନିକ ନଦୀଘାଟ। ବୋଇତ, ବସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଯାତ୍ରା ପ୍ରସ୍ତୁତିର ମୌଳିକ ଗପ। ବାର ବର୍ଷର ମାଳତୀ ହେମା ଓ ରଘୁଙ୍କ ଝିଅ। ଚାଳିଶ ବର୍ଷର ହେମା ବସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବସାୟୀ, ଚଉରାଳିଶ ବର୍ଷର ରଘୁ ଯାତ୍ରୀ ବଣିକ। ପଚାଶ ବର୍ଷର ହରି ଅଭିଜ୍ଞ ନାଉରି ଓ ସହକର୍ମୀ। ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସନ, ବନ୍ଦର ବା ନୌପଥ ଧାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହା ଆଜିର ବାଲିଯାତ୍ରା ମେଳାର ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଭାବର ପରିବର୍ତ୍ତନ

ଡାକିବାକୁ ସଂକୋଚ → ଜିନିଷ ବିଷୟରେ ନୁହେଁ ବୋଲି କହିବା → ନିଜ ଇଚ୍ଛା ସିଧା କହିବା → ଶାନ୍ତ ଏକାଠି ବସିବା।

ପୋଷାକ ଓ ଚଳନ

ଚୟନିତ ଚିତ୍ରର ପୋଷାକ ରହିବ: ମାଳତୀର ଲମ୍ବା ବେଣୀ, ମାଟିଆ ଲାଲ ଘାଘରା, କ୍ରିମ୍ ବ୍ଲାଉଜ୍ ଓ ସରୁ ହଳଦିଆ କାନ୍ଧ କପଡ଼ା। ହେମାର ନୀଳ ସୂତା ଶାଢ଼ୀରେ ସରୁ ଲାଲ–କ୍ରିମ୍ ଧାର, ଲାଲ ବ୍ଲାଉଜ୍, ତଳ ଖୋସା ଓ ଅଳ୍ପ ଅଳଙ୍କାର। ରଘୁଙ୍କ କ୍ରିମ୍ ଧୋତିର ଲାଲ ଧାର ଓ ବାମ କାନ୍ଧରେ ଗାଢ଼ ଲାଲ ଉତ୍ତରୀୟ। ହରିଙ୍କ ଛୋଟ ନୀଳ କାମ ଧୋତି, ଅଣ୍ଟାରେ ଲାଲ–କ୍ରିମ୍ ଚେକ୍ ଗାମୁଛା ଓ କ୍ରିମ୍ କାନ୍ଧ କପଡ଼ା। କପଡ଼ାର ଖୋସା ଓ ଶେଷ ଧାର ହାତର କାମରେ ଅଟକିବନି। ଏହା ଚିତ୍ରକଳ୍ପ; ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରମାଣିତ ପୋଷାକ ନୁହେଁ।

ପ୍ରତି ଦୃଶ୍ୟରେ ମେଳ

ଘାଟର ଭିତର ପଟେ ଚଉଡ଼ା ନିମ୍ନ ବେଞ୍ଚ; ପାଣି ଧାର ନୁହେଁ। ବୋଇତ ଦୃଶ୍ୟ ବାହାରେ ଘାଟରେ ବନ୍ଧା, ପାଲ ଗୁଡ଼ା। ରଘୁଙ୍କ ଏକ ହାଲୁକା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପୁଟୁଳି। ଶେଷରେ ସେ ବେଞ୍ଚ ପାଖେ ରହେ। ମାଳତୀର ଗୋଟିଏ ବେଣୀ, କାନ୍ଧ କପଡ଼ା ଡାହାଣ କାନ୍ଧରେ; ରଘୁଙ୍କ ଉତ୍ତରୀୟ ବାମ କାନ୍ଧରେ।

ଚରିତ୍ର ଓ ପୋଷାକର ପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖନ୍ତୁ