ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଠ୍ୟ · ପ୍ରଥମ ଖସଡ଼ା
ସାଆନ୍ତ ଜଣା ଗପ ଆରମ୍ଭ କରିବା ମାତ୍ରେ ଅବୋଲକରା ଅଟକାଏ। କିଏ ଶେଷଟା ଶୁଣିଥିଲା, ସେ କଥାରେ ଦୁହିଁଙ୍କ ସ୍ମୃତି ଅଲଗା।
ଲକ୍ଷ୍ୟ ସମୟ: 56 ସେକେଣ୍ଡ। କଣ୍ଠ ରେକର୍ଡ ଓ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ବାକି।
ସାଆନ୍ତ · ଚରିତ୍ର ପରିଚୟ · ପୋଷାକର ଅଧ୍ୟୟନ
ଓଡ଼ିଆ ଲୋକକଥାର ଗାଁବାଟ ଓ ବାଟୋଇଙ୍କ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ। ଅବୋଲକରା ଓ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀ ମାଲିକଙ୍କ ଚରିତ୍ର ପାରମ୍ପରିକ; ଏହି ପର୍ବର ଘଟଣା ଓ ସଂଳାପ ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପର ନୂଆ ରଚନା। କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଲେଖକଙ୍କ ଗପର ଅନୁବାଦ ନୁହେଁ। ସାଆନ୍ତ ଏଠାରେ ସମ୍ବୋଧନ, ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ନାମ ନୁହେଁ। ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶତାବ୍ଦୀ, ଗାଁ, ଜାତି ବା ଅବୋଲକରାର ବୟସ ଧାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇନାହିଁ।
ଜଣା ଗପରେ ଆରାମ → ଶ୍ରୋତା ଶୁଣିସାରିଛି ଭାବିବା → ନିଜେ ଶୋଇପଡ଼ିଥିବା ମନେପଡ଼ିବା → ଶ୍ରୋତାକୁ ଗପ ଧରିବାକୁ ଦେବା।
ପୂର୍ବ ଚରିତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ ସହ ମେଳ: ଅବୋଲକରାର ସରୁ ଦେହ, ଅସଜଡ଼ା କେଶ, ସାଧା ହଳଦିଆ ଛୋଟ ହାତର ଜାମା, ଆଣ୍ଠୁ ପାଖେ ଖୋସା କ୍ରିମ୍ ଧୋତି, ଡାହାଣ କାନ୍ଧରେ ନୀଳ କପଡ଼ା ଓ ଚପଲ। ସାଆନ୍ତଙ୍କ ପାଚିଆ ପତଳା କେଶ, ଛୋଟ ନିଶ, କ୍ରିମ୍ ଜାମା, ଲମ୍ବା ଧୋତି ଓ ବାମ କାନ୍ଧରେ ସରୁ ଧାରର ଚାଦର। ବସିବାବେଳେ ଧୋତିର କୁଞ୍ଚ ବଦଳିବ; କାନ୍ଧର ପଟ ବଦଳିବନି। ଗୋଟିଏ ପୁଟୁଳି, ଗୋଟିଏ ଆସନ ଓ ଗୋଟିଏ ବାଉଁଶ ବେଣ୍ଟର ଛତା। ପୋଷାକ ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପର ବ୍ୟାଖ୍ୟା; ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାଳର ପ୍ରମାଣିତ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ ନୁହେଁ।
ଏହି ପର୍ବରେ ଗପର ଆରମ୍ଭ ମାତ୍ର ଆସେ; ପୂରା ଭିତର ଗପ ଦିଆଯାଇନାହିଁ। ହସ ସାଆନ୍ତଙ୍କ ନିଦକୁ ନେଇ, ବୟସକୁ ନେଇ ଉପହାସ ନୁହେଁ।
ସାଆନ୍ତ ଆସନରେ ଆରାମରେ ବସି ଗପ ଧରନ୍ତି। ଅବୋଲକରା ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ ଚାହେଁ।
ଆସନର ହାଲୁକା ଶବ୍ଦ।
ସାଆନ୍ତ
ଜଣେ ବୁଢ଼ୀର ତିନିଟି ଝୁଡ଼ି ଥିଲା—
ଅବୋଲକରା
ଏ ଗପଟା କାଲି କହିଥିଲ।
ସାଆନ୍ତ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇ ମନେପକାନ୍ତି। ଅବୋଲକରା ହସ ଚାପେ।
ଏକ ଛୋଟ ବିରାମ।
ସାଆନ୍ତ
ତେବେ ଶେଷଟା କହ।
ଅବୋଲକରା
ତୁମେ ତ ଶେଷ କରିନଥିଲ।
ସାଆନ୍ତ ଭ୍ରୂ କୁଞ୍ଚାନ୍ତି, ତା’ପରେ ନିଜେ ବୁଝି ହସନ୍ତି।
ହସ ମଝିରେ କଥା।
ସାଆନ୍ତ
ତୁ ଶୋଇପଡ଼ିଥିଲୁ?
ଅବୋଲକରା
ମୁଁ ନୁହେଁ, ସାଆନ୍ତେ। ତୁମେ!
ସାଆନ୍ତ ସିଧା ହୋଇ ବସନ୍ତି। ଅବୋଲକରା ଗପ କହିବା ଭଙ୍ଗୀରେ ହାତ ଉଠାଏ।
ପତ୍ରର ଶବ୍ଦ ଓ ଅବୋଲକରାର କଣ୍ଠ।
ସାଆନ୍ତ
ଆଚ୍ଛା, ତୁ ଯେତିକି ଶୁଣିଥିଲୁ କହ। ଆଜି ମୁଁ ଶୁଣିବି।
ଅବୋଲକରା
ଆଖି ଖୋଲା ରଖିବ କିନ୍ତୁ!
ସ୍ୱାଧୀନ ଦକ୍ଷ ଓଡ଼ିଆ ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ଯାଞ୍ଚ ବାକି। ଏହା ଡିଜିଟାଲ୍ ପାଠ୍ୟ ଓ ଚିତ୍ରର ପ୍ରଥମ ସଂସ୍କରଣ।
ଦୁଇ ଭାଷାର ପାଠ୍ୟ ଡାଉନଲୋଡ୍