ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଠ୍ୟ · ପ୍ରଥମ ଖସଡ଼ା
ଖରାରେ ଛତା ଖୋଲିବା ଦେଖି ଅବୋଲକରା ବର୍ଷା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ। ସାଆନ୍ତ ବଡ଼ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କରି ନିଜର ସରଳ କାରଣ କହନ୍ତି।
ଲକ୍ଷ୍ୟ ସମୟ: 56 ସେକେଣ୍ଡ। କଣ୍ଠ ରେକର୍ଡ ଓ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ବାକି।
ସାଆନ୍ତ · ଚରିତ୍ର ପରିଚୟ · ପୋଷାକର ଅଧ୍ୟୟନ
ଓଡ଼ିଆ ଲୋକକଥାର ଗାଁବାଟ ଓ ବାଟୋଇଙ୍କ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ। ଅବୋଲକରା ଓ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀ ମାଲିକଙ୍କ ଚରିତ୍ର ପାରମ୍ପରିକ; ଏହି ପର୍ବର ଘଟଣା ଓ ସଂଳାପ ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପର ନୂଆ ରଚନା। କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଲେଖକଙ୍କ ଗପର ଅନୁବାଦ ନୁହେଁ। ସାଆନ୍ତ ଏଠାରେ ସମ୍ବୋଧନ, ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ନାମ ନୁହେଁ। ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶତାବ୍ଦୀ, ଗାଁ, ଜାତି ବା ଅବୋଲକରାର ବୟସ ଧାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇନାହିଁ।
ଜ୍ଞାନୀ ଉତ୍ତର ଦେବାର ଅଭ୍ୟାସ → ନିଜ ଅସୁବିଧା କହିବା → ଛାଇ ବାଣ୍ଟିବା → ଦୁହିଁଙ୍କ ପାଦ ମେଳାଇବା।
ପୂର୍ବ ଚରିତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ ସହ ମେଳ: ଅବୋଲକରାର ସରୁ ଦେହ, ଅସଜଡ଼ା କେଶ, ସାଧା ହଳଦିଆ ଛୋଟ ହାତର ଜାମା, ଆଣ୍ଠୁ ପାଖେ ଖୋସା କ୍ରିମ୍ ଧୋତି, ଡାହାଣ କାନ୍ଧରେ ନୀଳ କପଡ଼ା ଓ ଚପଲ। ସାଆନ୍ତଙ୍କ ପାଚିଆ ପତଳା କେଶ, ଛୋଟ ନିଶ, କ୍ରିମ୍ ଜାମା, ଲମ୍ବା ଧୋତି ଓ ବାମ କାନ୍ଧରେ ସରୁ ଧାରର ଚାଦର। ବସିବାବେଳେ ଧୋତିର କୁଞ୍ଚ ବଦଳିବ; କାନ୍ଧର ପଟ ବଦଳିବନି। ଗୋଟିଏ ପୁଟୁଳି, ଗୋଟିଏ ଆସନ ଓ ଗୋଟିଏ ବାଉଁଶ ବେଣ୍ଟର ଛତା। ପୋଷାକ ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପର ବ୍ୟାଖ୍ୟା; ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାଳର ପ୍ରମାଣିତ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ ନୁହେଁ।
ପ୍ରଥମେ ବନ୍ଦ, ତା’ପରେ ସେଇ ଗୋଟିଏ ଛତା ଖୋଲେ। ଛତାର ଛାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗ ସହ ମେଳିବ। ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଜବରଦସ୍ତ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଛାଇରେ ଫିଟ୍ କରାଯିବନି; ପାଖାପାଖି ଚାଲି ମୁଣ୍ଡରେ ଛାଇ ପଡ଼ିବ। କୌଣସି ପାଗ ପୂର୍ବାନୁମାନର ଦାବି ନାହିଁ।
ଖୋଲା ଗାଁବାଟରେ ସାଆନ୍ତ ଥମି ଛତା ଖୋଲନ୍ତି। ଅବୋଲକରା ଆକାଶକୁ ଚାହେଁ।
ଛତା ଖୋଲିବାର ଶବ୍ଦ ଓ ପାଦ ଥାମିବା।
ଅବୋଲକରା
ବର୍ଷା ଆସିବ କି, ସାଆନ୍ତେ?
ସାଆନ୍ତ ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଗୋଟିଏ ହାତ ଉଠାଇ କହିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଅବୋଲକରା ତାଙ୍କ କପାଳକୁ ଦେଖେ।
ଗରମ ଦିନର ଶାନ୍ତ ପରିବେଶ।
ସାଆନ୍ତ
ଆକାଶର ରଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ—
ଅବୋଲକରା
ତୁମ କପାଳରେ ତ ଝାଳ।
ସାଆନ୍ତ ହାତ ତଳକୁ କରି ହସନ୍ତି। ଛତାକୁ ଅବୋଲକରା ଆଡ଼କୁ ଟିକେ ଘୁଞ୍ଚାନ୍ତି।
ଅଳ୍ପ ହସ ଓ ଛତା କପଡ଼ାର ଶବ୍ଦ।
ସାଆନ୍ତ
ହଁ, ଖରା ଲାଗୁଛି। ଏତିକି କହିଲେ ହୋଇଥାଆନ୍ତା।
ଅବୋଲକରା
ମୋତେ ବି।
ଦୁହେଁ ପାଖାପାଖି ଚାଲନ୍ତି। ସାଆନ୍ତ ଅବୋଲକରାର ପାଦ ସହ ଗତି ମେଳାନ୍ତି।
ଧୀର ପାଦ ଶବ୍ଦ।
ସାଆନ୍ତ
ତାହେଲେ ପାଖକୁ ଆ।
ଅବୋଲକରା
ଛତା ସାଙ୍ଗରେ ଚାଲିବି, ନା ତୁମ ସାଙ୍ଗରେ?
ସାଆନ୍ତ
ଆଜି ଦୁହିଁଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ।
ସ୍ୱାଧୀନ ଦକ୍ଷ ଓଡ଼ିଆ ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ଯାଞ୍ଚ ବାକି। ଏହା ଡିଜିଟାଲ୍ ପାଠ୍ୟ ଓ ଚିତ୍ରର ପ୍ରଥମ ସଂସ୍କରଣ।
ଦୁଇ ଭାଷାର ପାଠ୍ୟ ଡାଉନଲୋଡ୍